๑ จุดเริ่มจุดจบ

.....................

"สภาพการณ์แบบนี้ จะไปได้อีกกี่พันปีกัน เขาจะรู้ตัวกันได้หรือไม่ขอรับท่าน"
"นับวันเขาก็ยิ่งหลงทางกันมากขึ้น ไม่ต่างอะไรกับกระแสน้ำวน ที่ดึงให้ทุกสิ่งไหลลงต่ำ หมุนวนอยู่ในวัฏจักร และวนลงต่ำเรื่อยๆ"
"ท่านจะปล่อยให้เป็นอย่างนี้หรือขอรับ อีกหน่อยก็ไม่เหลือซิขอรับ เราส่งใครไปช่วยได้หรือไม่ขอรับ"
ถอนหายใจ และเอ่ยขึ้นมาว่า "เราทำอะไรไม่ได้มากนักหรอก ทุกอย่างเป็นเหตุและผลของมัน... ถ้าจะช่วยได้... กระตุ้น ใช่ กระตุ้นเตือน เราพอจะกระตุ้นเมล็ดพันธ์ุในตัวพวกเขาได้ แต่ถ้าเมล็ดฝ่อ ก็แค่นั้นนะ"
"ขอให้เมล็ดงอกงามขึ้นเถิด..."
"แม้งอกงามบางเมล็ด...ก็อาจจะทำอะไรไม่ได้มาก"

.....................

ความเงียบสงบกับมาเยือนโลกอีกครั้ง ไร้ความไหวติงใดใด มีแต่ความราบคาบ ซากสิ่งต่างๆที่ยากจะบอกเค้าเดิม นี่หรือคือโลกที่เคยฟู่ฟ่า นี่หรือคือโลกของมนุษย์ที่เข้าใจว่าตนจัดการทุกสิ่งทุกอย่างได้

.....................


"เธอก็อยากให้คนทำดีกันมากขึ้นเหมือนกันเหรอ... เริ่มคิดแบบนี้เมื่อไหร่หน่ะ..." อาธีถามนอตด้วยความดีใจ อาธีไม่โดดเดี่ยวแล้ว ตั้งแต่เล็กเธอเคยคิดว่าทำไมเธอถึงคิดอย่างนี้ ผิดปกติหรือเปล่านะ ทำไ็มไม่เคยพบใครที่คิดแบบเดียวกัน เพื่อนส่วนใหญ่ก็อยากมีงานที่ดี มีเงินใช้สบายๆ พอจะพาครอบครัวไปเที่ยวต่างประเทศได้สักปีละหนสองหน ยิ่งทำให้เธอรู้สึกแปลกแยกในใจ แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร เดินเคียงคู่ไปกับคนเหล่านั้น จนกระทั่ง...สองสามปีนี้ี้...เธอพบแล้ว เธอพบเพื่อนที่อยากให้คนทำดีเพิ่มขึ้น เธอพบเพื่อนที่อยากให้โลกน่าอยู่ขึ้น เธอพบเพื่อนที่อยากให้สิ่งแวดล้อมดีขึ้น เธอพบเพื่อนที่อยากให้สังคมดีขึ้น ฯลฯ

คนเหล่านี้ได้มาพบกัน ค้นพบซึ่งกันและกัน แลกเปลี่ยนเรียนรู้กัน ยืนยันกัน ว่าเราคงต้องทำอะไรสักอย่าง แม้ว่าจะเป็นเพียงกลุ่มคนธรรมดากลุ่มหนึ่งที่ก็ยังคงดำผุดดำว่ายอยู่ในกระแสน้ำวน...เหมือนกัน

...................